Mostrando entradas con la etiqueta ARKITEKTURA EFIMEROA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ARKITEKTURA EFIMEROA. Mostrar todas las entradas

jueves, 8 de abril de 2010

UMEEN ARKITEKTURA

El mundo de Sofia liburuan Lego izeneko ume jokoari erreferentzia egiten deutso. Ume asko bezalaxe nere lehen jostailua Lego bat izan zan eta esaldi honek ondo azlatzen dau zergatik.



Architecture of the Imagination: The Lure of the LEGO® Brick Featuring Nathan Sawaya: The Art of the Brick

“[Las piezas de Lego son] ante todo indivisibles. Tienen formas y tamaños diferentes, son macizas e impenetrables. Tienen entrantes y salientes que hacen que las puedas unir para poder formar todas las figuras posibles. Estas conexiones pueden deshacerse para poder dar lugar a nuevos objetos con las mismas piezas. Además, podemos decir que son eternas. Niños de hoy en día pueden jugar con las mismas piezas con las que jugaban sus padres”.

Arkitekturara ekarriz, badago nere ustez elementu bat, Lego adreiluen aukerak eskeintzen dauzana, eskala askoz handiago batean: Portuetako kontainerrak. Tmaina ugarikoak dagoz eta egun hainbat etxe eta bestelako eraikin modularrak eraikitzen ari dira elementu honeek erabiliz.







Apilableak, moldakorrak eta muntatzeko arrazak dira eta hainbat tamaina eta koloreetan aurkitzeko errazak. Gainera ekonomikoak dira eta muntaia azkarrak egiteko apropoxak izatean hainbat exposaketetan estanak egiteko erabiliak izan dira

domingo, 21 de marzo de 2010

TOMAZ PANDUR ETA BERE " ESZENATOKIA"


Tomaz Pandur, antzerki zuzendari ospetsua da. Bre lanen artean Carmen, Sherezade... eta bestelako pieza "klasikoak" ageri badira bere, gaurkotu eta minimalismo bortitz batera eramaten dauz bai espazioak baita jantziak ere.

Bere paiasaiak oso isilak dira, hotzak eta humelak. Normalean urez estaliriko solarri beltza erabiltzen dau bere arkitekturaren oinarri gisa, pertsonaiak isladatu eta bertan hiztun bilakatu daitezan,gorputzarekin bada ere.



Argia eta bestelako elementu batzuk, behe lainoa kasu, ingurua moldatu eta oso osagarri gutxirekin espazio unkigarri eta ilun bat islatzeko gaitasuna eskeintzen deutsie, isiltasun hotz hortan antzezlea benetako protagonista delarik.